Cepter zielony
kładę w Twoją dłoń
z tataraku i tęsknoty słów
spleciony
byś pozostał panem marzeń Twych
i snów
i natury, którąś tak zauroczony.
Kiedy siedzisz nad Jeziorkiem
w cieniu wierzby
ramionami sięgającej tafli wody
i podziwiasz z chmur zrobione
wiatrem rzeźby
ciągle jesteś zakochany
ciągle młody.
A kochanką Twoją – Pasłęcka Natura.
Swoim ciałem Twoje ciało wciąż osnuwa
i pod czystą biel Twej mgłą tkanej koszuli
delikatnie ciepłe dłonie wsuwa.
Swoją głowę całą w kwiatach
do Twej piersi czule tuli
mówiąc całym swym jestestwem
że Ci ufa
a pod wami jak aksamit
jak hamak między gwiazdami
z mchu usłana, kołysząca
miękka pufa.
Gdy nad Twoją głową
dumnie krąży jastrząb
pozdrawiając Cię jak brata
krzykiem z góry
wtedy słychać jak uderza
Twoje serce
tak w duecie z sercem
Pasłęckiej Natury.
Cepter zielony kładę w Twoją dłoń…….
KOMENTARZ

Woalową mgłą i ciszą
otulone moje miasto
jakby chciało wypoczywać
jakby chciało słodko zasnąć.

Jeszcze jakby próbowało
mgłę kościelnym rozwiać dzwonem
ale dzwony bić nie mogą
w miękką watę otulone.

To pasłęckie nurty życia
jak balsam w mych żyłach płyną
połączona z nimi jestem
niewidzialną pępowiną.

W świat mi przyszło pójść i drogi
szukać swej w krainie wierszy.
Świątynia mych sakramentów
moim światłem w życia matni.
Tu dostałam ten mój pierwszy.
Tutaj wrócę po ostatni.
KOMENTARZ

Takbym chciała coś dla Ciebie zrobić
moje Miasto
ująć w dłonie, podnieść w górę
jak puchar zwycięzcy.
Patrzcie, oto ono
jako nagroda za tęsknotę
niech się po nie wyciągają ręce
niech będzie pucharem przechodnim
oddam chętnie
w Wasze silne, młode ramiona
ja i tak wiem, że nikt mnie
w tęsknocie nie pokona.

W Pasłęku
przy ulicy Augustyna Steffena
stoi stary dom
pod numerem 27.
Tam wszystkie domy swojskie mi są
lecz w sercu noszę tylko ten jeden.
Jakby z innej epoki
jego skansenem, minionym czasem
pachnące wnętrze
a w podwórzu lipa
z dziuplą w starym pniu
jak z miejscem na serce.

Przy ulicy Augustyna Steffena
stawiałam moje pierwsze kroki
tam pierwszy raz ujrzałam słońce
ludzi i kwiaty, i obłoki
tam zdobywałam wzrastając siły
żeby wyruszyć w świat szeroki
i tam miłości poznałam smak.
Będę tam wracać
tak jak powraca do swego gniazda
z dalekich krajów
wędrowny ptak.

Wyszłam na spotkanie
Młyńskiej Bramie.

Byłam zaskoczona
coś mnie rozdrażniło.

To ta nadbudowa
wcześniej jej nie było.

Teraz taka nowa.

Wcześniej romantyczna.
Zrestaurowana teraz
historyczna.

Wtedy śliczna
bo w szatę mojego dzieciństwa odziana
stojąca w sąsiedztwie ruin baszty
siedziby bociana.
Baszta była, jakby wiechą
młodą brzózką przybrana.
Brzózka swoje korzenie
wbiła w kruche mury
kiedy szłam po chleb z rana
witała mnie z góry
wiatrem kołysana
a kiedy wracałam
brzmiał klekot bociana.

Zawrócę pod bramą
znowu w dół schodkami
tak jak kiedyś w dzieciństwie
zapachnie świeżymi bułkami.

To było piękne spotkanie.
Dziękuję Młyńskiej Bramie.
KOMENTARZ

Stałam pod kamienną bramą
i właściwie nie wiedziałam
co tam tak naprawdę chciałam.
Może tylko pod nią stać?
Gdy się tak zastanawiałam
wiatr historii zaczął wiać.

W bagno tąpnął aż po uszy
wciągało go, chciało zgnieść.
Gdy Holender je osuszył
znów mógł w świat historię nieść.

Komturowi płaszcz napinał
jak żagiel w sztormowy szkwał.
Z całej siły kark mu zginał
białe płótno w strzępy rwał.

Nie chciał karnie stać na baczność
kiedy słyszał rozkaz pruski
ni sztandarem nie chciał bujać
z rzymskim krzyżem,co w złą stronę
miał swe Haken wykręcone.

„Gawaricie Wy pa ruski?“
echem grzmiał głos generała
więc się nasz wiatr w bramie schował.
Wiatr drżał i z nim brama drżała.

Lecz nie chciał się więcej bać
chciał po prostu polem gnać
z chłopem wdychać zapach ziemi
w rytm mazurka zboża siać.

Czasem ciepłem dmuchnął z lekka
gdy wolniutko, z baldachimem
w namaszczeniu szła procesja.

Kiedy flagi falowały
w dzień majowy nad pochodem
to się nie mógł zdecydować
czasem ciepłem, czasem chłodem.

Dziś mu dobrze jest tak w słońcu
zamiast szumieć zaczął śpiewać
więc go zapytałam w końcu
„Jak rozpoznać mam historię
którą warto jest opiewać?“.
Właśnie miał odpowiedź dać
gdy z wyrzutem zawołano:
„Proszę pani
proszę zejść natychmiast z drogi!
Tak nie wolno przecież stać.“
Hm……..
Zostać tutaj?
Być namolną?
Czy mi z wiatrem lepiej zwiać?
Nie.
Zostanę
bo dziś wolno Polce pod tą bramą stać.
KOMENTARZ

Mój Pasłęku, skrawku ziemi
Ty wydałeś mnie na świat
Tyś jest siłą mych korzeni
tu kwitnie mych wspomnień kwiat.

Tu w ciemnym lustrze śpiącego Jeziorka
sierpniowy świat w baśń się zamienia
a pióropusze spadających gwiazd
niosą, zaklęte w nich, młode marzenia.

Aromat nocnych ziół
unosił się nad nami
gdy ciepły, letni wiatr
kołysał szuwarami.

Wtulałam się w zachwycie
w ramiona mojego chłopca
a do Jeziorka, meandrami
tuliła się rzeka Wąska
jak ręką nimfy rzucona
gwiazdami przetkana wstążka.

Mój Pasłęku, skrawku ziemi…….

Już nie mam matki, coby nakazała
abym święconkę do kościoła niosła.
Dziś moją matką jest polska tradycja
która w me serce już od dziecka wrosła.

Pod Młyńską Bramą prowadzi ma droga
w trawie przy schodkach już wiosenne kwiatki
– Uważaj dziecko, bo to dary Boga –
gdzieś jeszcze w głowie echem słowa matki.

Starannie sprawdzam, czy nic nie brakuje
czy sól w czasie drogi się nie rozsypała
uchylam rąbka jedwabnej koronki
jej pięknem pyszni się serwetka biała
a pod nią jaja, aromat wędzonki
to własne wyroby…..
na niej zielona gałązka mirty
dla ozdoby.

Przy ołtarzu dzwonki
a te chłodne krople to święcona woda
szczodrze kropiona hojnością kapłana
jak deszcz błogosławieństw
w powietrze rozsiana.
I nie otarłam jej wierzchem ręki
niech strużką po moim policzku się toczy
jak łza wzruszenia, mówiąca tak wiele
w przeddzień Wielkiej Nocy
w Pasłęckim kościele. KOMENTARZ

I już nikt nie będzie wiedział jak to było
kiedy sanna Gęsią Szyjką w dół pędziła
nie usłyszy już nikt pisków pełnych frajdy
i okrzków desperackich, pełnych trwogi
tych niesionych echem drzew zamkowej góry
Ratuj się kto może! Z drogi! Ludzie z drogi!

i że podczas burzy z góry płynął potok
zmywający ludzkie ślady wydeptane
tak jak gdyby chciał coś sprzątnąć i poprawić
po sylwetkach, co podpite i zachwiane

lub wygładzić dla tych, co w białych koszulach
wśród zieleni wspinały się w pocie czoła
by w upalnym skwarze lipcowej niedzieli
w cieniu przebyć stromą drogę do kościoła.

Już nie będzie nikt pamiętać……..
a ja będę
chociaż byłam wtedy jeszcze taka mała.
Nie zapomnę i opowiem wszystko piórem.
Zawsze będę me dzieciństwo pamiętała

lecz pomogę zrzucić kartki kalendarzom
żółty papier sentymentem namaszczany
świeże, białe z nową datą się ukażą
i uderzy moje serce znowu głośniej
bo pulsuje w nim radosny rytm przemiany.

„Pasłęk jest rozstrzelany“
czytam na ekranie komputera.
Autor tekstu? Z pewnością sfrustrowany
a mnie wściekłość rozpiera.
Nasz Pasłęk rozstrzelany?
W agonii? Właśnie kona?
Nie, to rana postrzałowa
i prawie zagojona.
Ktoś znów strzela w stronę Pasłęka
i rana powstaje na nowo
szarpana otwiera się, pęka
a dzisiaj pociskiem jest słowo.
A może podszyję się sprytnie
pod kochanego nam wieszcza
co w swoim dziele dobitnie
istotę tęsknoty obwieszcza:
„Pasłęku, ojczyzno moja,
Ty jesteś jak zdrowie…“
a resztę strofy niech może
każdemu serce podpowie.
Dziś wołam mym piórem głośno
osłońmy Pasłęk tarczą
naszego słowa i ciała
i leczmy go miłością
silną
by nawet blizna nie pozostała. KOMENTARZ