Ciało kobiety jak zaklęte skrzypce
w wybornym drewnie heblowane
a drewno z drzewa, które w lesie
było najbardziej rozszumiane.
Lutnik-stworzyciel w natchnieniu
dał dowód swej doskonałości
lecz rzucił z zazdrości na swoje dzieło
klątwę-futerał codzienności
tłumiący stresem, pracą w udręce
tęskną symfonię namiętności.
A gdyby kiedyś wpadły w złe ręce
wyrzucą z siebie suchy brzęk
bo od talentu muzyka zależy
jaki z ich wnętrza wypłynie dźwięk.
Dłonią wirtuoza wyłuskane
z otulenia w czerwone welury
leżą tylko w smyczek odziane
na prześcieradle z kart partytury.
Jakby na znak dyrygenta czekały
spragnione mistrza czułości i siły.
Od dotyku Twych palców
już im struny nabrzmiały.
Czas na koncert mój miły.

Podaj mi rękę koleżanko
i pójdźmy łąką pełną kwiatów
nad nami niebo chustą błękitu
falować będzie oddechem wiatru.
Przenieś palcami krople rosy
które łagodnie zioła kołyszą
na twe powieki
niech jak kryształy
na twoich rzęsach wiszą.
Usta twe muśnij przydrożnym makiem
aby karminu im użyczył
by je obdarzył miłości smakiem
by ich słodyczą sam się nasycił.
Ubierz sukienkę, tą powiewną
w której twe ciało tak dobrze się czuje.
Proszę, posłuchaj mojego słowa.
I bądź gotowa.
Pod bosą stopą ziemia pulsuje
życiem tętniącym, jak dzwon.
Gdzieś tam pod linią horyzontu
w oparach łąki, stoi ON.
Rozluźniasz uchwyt twojej dłoni
chcesz swoją rękę wysunąć z mojej
wybiec mu pragniesz na spotkanie
twe serce bije jak szalone.
Oh! Cierpliwości moje kochanie.
ON przecież idzie w twoją stronę.
Wystarczy, że ty tu poczekasz.
Już idzie, jeszcze chwila.
Jak wonny kwiat w tym polu kwitnąc
zwabisz go jak motyla.
Na rzęsach też miał będzie rosę
zupełnie tak jak ty
i stopy też będzie miał bose
gdy się wyłoni z mgły.
Ten wymarzony
tylko dla ciebie stworzony
z silnym sercem w piersi.
Na miękkich trawach dzikich łąk
będziecie dla siebie pierwsi.

Rozmyślałam dzisiaj o Tobie i o mnie.
Och, jak pięknie jest rozmyślać o nas.
Że jesteś przy mnie cieszę się ogromnie,
że ja przy Tobie, tym jestem wzruszona
i że idziemy tak drogą przez las
i że dotyka nas zieleń powietrza.
Pomyśl, kiedyś mieliśmy czas
usiąść pod lipą, tą naszą i wieszcza.
Wspomnij, kiedyś naręcza bzu,
pęki jaśminów kładłeś mi u stóp.
Dzisiaj wystarcza, że jesteśmy tu
gdzie wonią życia obdarza nas Bóg.
Gdy ptaki ciszy zaczynają śpiewać
i szalem zmroku otulony las
w postacie z bajek zmieniają się drzewa,
w świeżo rozryty w ziemi ślad
światło księżyca srebrem się wlewa.
Gdzieś z matecznika dotarła tu siła
co respekt budzi i podnosi puls
a źródło tej, która nas złączyła
tkwi w gwiezdnych kwiatach
galaktycznych pól.
Och, jak pięknie jest rozmyślać o nas
i czuć jak bije serce natury
i Twoje w mroku, ciepłym, nieponurym
i moje w Twoich ramionach.

Na dzikim koniu pędzisz kochanku
po rżyskach krwawych
gdzie trawy
gdzie mgły
z szalonym sercem
i potem na skroni
z rozwianym włosem
i ciałem szalonym
szalonym
szalonym
złym

Na czarnym koniu pędzisz kochanku
i biel Twej szaty
zszarpanej
na śniadej piersi
wiatrem owianej
a w mocnej dłoni
ostry bicz

Na rączym koniu pędzisz kochanku
udami spinasz silny kark
uczucia walczą
w szalonym tańcu
w szatańskim tańcu
w lubieżnym tańcu Twoich warg.

Kiedy prowadzę szminkę
po krawędzi moich warg
zaczynają lśnić wilgocią
nie wypowiadają skarg
tylko jakieś szepty
wychuchane słowa
uwalnia się z nich
rozkoszy mowa
i nie przyjdę do ciebie
gdy tak stoisz pod jarzębiną
bo w czerwieni jej korali
moje usta zginą
i nie znajdziesz ich twoimi
gdy uchylą się stęsknione
więc spotkajmy się pod klonem

…….. i nie chwytaj mnie za słowa
kiedy bluźnię
kiedy miotam się w zwątpieniach
i rozterce
tylko uwięź w twych ramionach
i uspokój
moje płoche, kołaczące serce

Zapomniały mnie twoje ramiona
już nie będę objęta czule
już nie będę nimi chroniona
nie ma miejsca gdzie głowę przytulę

W jakieś inne oczy zatapiasz
twoich źrenic głębię niepoznaną
jakaś inna będzie twym życiem
jakaś inna twoją kochaną

Z inną poszedłeś na spacer
gdzie naszej rzeki zakole
innej wplatałeś we włosy
czarnego bzu parasole

Każdym wspomnieniem sypię
w zranione serce sól
nie proszę Boga o pomstę
niech mi tylko pomoże
przetrwać ten straszny ból KOMENTARZ

Zaraz pęknie, jeszcze chwila
przecież wiesz, że mam serce motyla.

Już jest cicho, już cicho……
Coraz wolniej tętni krew
pod wyrzutami sumienia śpi licho
łagodnieje spieniony gniew.
Już jest dobrze, ukojnie i miło
opuszczają mnie zimne dreszcze.
Twoje słowo się ciepłe zrobiło.
Mów do mnie jeszcze. KOMENTARZ

Spytałeś mnie kochanie
czym dla mnie jest miłowanie.

To jest lot nad kanionem
na orlich miękkich piórach.
Wspinanie się do góry
i nagły spadek z chmury
w ramiona czułej łąki.

To jest bieg pośród pól,
gdzie rżyska kłują stopy
lecz wonny zapach siana
znieczula słodki ból.

To jest piekielny taniec
płomieni biczowanie
gdzie zachwycony anioł
czuje jak tętni krew
walcząc z pokusą ciała
wybacza ziemski grzech.

To jest kosmiczny wiatr
co wnika w tarczę ziemi
ostrzami kolców róż.
Ona wydaje rozkoszny jęk
pieszczona misterium polarnych zórz.

Czy znasz odpowiedź już?