przyjdziesz z pracy zmęczony
ale uśmiech masz w oczach
jak zawsze
kiedy drzwi ci otwieram
i na ciebie z miłością patrzę

więc dziś życie ci urozmaicę
Kochany
czerwienią mych spragnionych ust
i staniczka co pięknie oprawia w ramy
mój tylko dla ciebie stworzony biust
perfekcyjnie pończoszki wygładzę
wsunę stopki w te szpilki co lśnią
chcę nad tobą dziś przejąć władzę
sznurem pereł oplątać przeguby twych rąk

jeszcze tylko kontrolne spojrzenie
w lustro co kusi w złotej ramie
i zapiera mi oddech zdziwienie
że przyglądam się powabnej damie
tak gorącej jak lato
i tak świeżej jak wiosna
gdybym nie była nią sama ja
to byłabym o nią z pewnością zazdrosna

zaskoczona
że chcąc życie urozmaicić tobie
urozmaiciłam je również
samej sobie

Politykowanie na luzie.

Chciałam być tolerancyjnym człowiekiem,
nie osądzać i nie oceniać,
uspokoić się trochę z wiekiem
i nikomu na siłę poglądów nie zmieniać,
cechować się wyrozumiałością,
dyplomatycznym opanowaniem,
charakteru szlachetnością
no i dobrym wychowaniem.
Moich prawd nie wykrzykiwać
lecz łagodnym mówić głosem,
być dobra i sprawiedliwa,
taka prawa,
więc się stałam niewidzialna.
Dziwna sprawa.
Ci co krzyczą posłuch mają,
co się butnie na przód pchają.
Aby zwalczyć przeciwnika posuwają się do chamstwa
a w opakowaniu prawdy sprzedają nam podłe kłamstwa.
Szukam pasujących słów by opisać ich zalety
lecz niestety na me usta prą się same epitety.
I mam chęć tym łbom zakutym na siłę poglądy zmienić,
w stół mam chęć tak łupnąć pięścią,
mówię szczerze, tak bez jaj,
by się na pół rozpadł z hukiem
jak nasz sfrustrowany kraj.
Tak mnie świerzbi zrobić skandal,
kogoś zelżyć i wyśledzić, odkryć jego nagi zad.
Że to wstyd? Dla kraju gańba?
Przecież dawno już za głowę łapie się zdziwiony świat.
Polak wszystko sam potrafi
i ma polityczne ego.
Znajdź na świecie mu równego.
Nawet bat ukręci z gó…….a.
Są i tacy, którym w chamstwie politycznym
też nikt prędko nie dorówna.
To z tym „batem“, to jest chlubne.
To z tym „chamstwem“, źródłem wstydu.
Ja ust sobie nie pokalam, trzymam się savoir-vivre-u.
Pluć nie będę i zamiary mam naprawdę jak najszczersze,
przykład chcę dać politykom
i potrząsnąć moim wierszem.
Sprawa przecież jest patowa,
nic nie zmieni się na lepsze.
Nadaremno moje słowa.
Wyluzuję się w hamaku i po prostu wszystko pie……..ę.
Dziś opuszczam Was na chwilę,
pełna wiary, że się mylę.

Król leżał na boku
rządząc w swoim kraju.
Miał potężną grzywę oraz ostre kły.
Z przymkniętą powieką
wszystko miał na oku
i żyłoby mu się po prostu jak w raju
tylko gdyby nie te upierdliwe pchły.

Zgubiłam adres do koleżanki,
na której bardzo mi zależy.
Na myśl, że mógłby mi zaginąć
aż mi się włos na głowie jeży.
Ona tak ceni sobie nasz kontakt
i lubi czytać moje słowa.
Jesli nie znajdę tego notesu,
ze stresu pęknie mi chyba głowa.
Na imieniny zdążyłam wysłać
kartkę, choć trochę się spóźniła,
bo poczta wtedy strajkowała
a ona prawie się obraziła.
Nie będę nawet ryzykowała
żeby nie wysłać życzeń na Święta,
więc dalej szukam strasznie przejęta.
Na urodziny musi dojść
a potem Swięta Wielkanocne.
Tak podziać adres, jak na złość.
Póki nie znajdę go, nie spocznę.
Znalazłam notes, no dzięki Bogu.
Na blacie biurka,
był najnormalniej w świecie w torebce,
na nim leżała moja komórka.
W ten mój fatalizm wierzyć się nie chce.
Być taką gapą, tak roztargnioną,
no tylko strzelić sobie w łeb,
bo przecież mogłam nawiązać kontakt
przez niezawodny,
mój ukochany,
szybki i tani,
KONTROLOWANY!
Whats App.

Śmiesznymi krokami podążam do sklepu,
sztywno, jak na szczudłach stawiam chwiejne nogi
no i muszę płotu trzymać się dla wsparcia,
bo mi lód uparty nie chce dziś zejść z drogi.

Naprzeciw w mą stronę podąża sąsiadka,
jak sztukmistrz na linie rozstawia ramiona,
lecz ściąga ją na bok pełna bułek siatka,
nagle traci balans, leży rozpłaszczona.

Czy warto tak zdrowie narażać już rano ?
Lepiej wypić kawkę na maleńkim głodzie
i posłuchać w radiu prognoz o pogodzie
niż leczyć pół zimy stłuczone kolano.

Więc zgodnie z tą myślą, przy pomocy płotu,
wracam pewna siebie, w mroźne, świeże rano,
w progi mego domu,
potykam się na nich,
padam na kolano,
ale o tym pechu nie mówię nikomu.