Uniknij zapomnienia

Obudził mnie dzisiaj krzyk koguta
ale to chyba ten w mej pamięci.
Już nikt drobiu w chlewiku nie trzyma,
nikt dla prosiąt sieczkarnią nie kręci.
A za młynem, co już nie mieli,
po którym dawno ślad zaginął,
nie ma już mostka dla zakochanych,
pod którym wartko kanał płynął.
Jedynie kukułki nadal próbują
okukać cię bez grosza w kieszeni
no i żaby wciąż imponują
churem, który do dziś się nie zmienił.
Lecz ścieżki nie znajdziesz już za domem,
która na Małe Góry się wspina.
Czas wyczuwa twą nieobecność,
zacieranie twych śladów zaczyna.
Jeszcze tylko echo pamięta o tobie,
jak pozdrawiasz, pozdrawia z powrotem,
a ten mur, na którym się rodzi
pewnie też skończy kiedyś pod młotem.
Częściej wracaj w ojczyste strony,
częściej przemierzaj stare szlaki,
nad jeziorko chodź utartą drogą,
bo zapomną cię ludzie i ptaki.
Wracających zapomnieć nie mogą.

https://poezja-lucja-pauksztelo.de/korona/
https://poezja-lucja-pauksztelo.de/zlapana-w-siec/